Η ΓΡΑΦΗ ΤΩΝ ΚΥΜΑΤΩΝ

Η μητέρα λέει στο παιδί να μην την αφήσει ποτέ μόνη, να είναι δίπλα της, να το έχει στήριγμα. Είπε αυτό το πράγμα χωρίς να σκεφτεί πως το μικρό παιδί δεν μπορούσε να σηκώσει στους ώμους του τέτοια ευθύνη. Η μητέρα θα έπρεπε να στηρίζει το παιδί, ήταν δική της ευθύνη αυτό, όχι το αντίθετο. Το αγόρι δεν έχει φωνή, μόνο την κοιτάζει στα μάτια. Αυτό που του ζήτησε, θα ταράξει τη νιότη του, το ξέρει. Ο πατέρας έρχεται χωρίς θόρυβο στο σπίτι. Ερευνά τα δωμάτια, ειδικά εκεί που κάθεται η μητέρα. Έχει ένα καχύποπτο βλέμμα. Να δει αν υπάρχει κάποιος ξένος, κάποιος αγαπητικός, αν μιλάει στον δρόμο με άλλους, στην κύρια είσοδο. Επιστροφή στην πρώτη μνήμη, στην αναζήτηση της ταυτότητας. Ο αφηγητής, σε ώριμη ηλικία, συνομιλεί με τον χρόνο, τον ανακρίνει, θυμάται, αμφιβάλλει, δεν είναι βέβαιος ποιος ήταν πολύ παλιά – στιγμές, εικόνες, κίνηση, ροή, αίσθημα. Η ομίχλη του χρόνου καλύπτει, συγκαλύπτει, επικαλύπτει, αλλά ο «άλλος εαυτός» πρέπει να βρεθεί. Αυτός ο «άλλος», το είδωλο, ο ξένος, θα οδηγήσει άραγε τον αφηγητή στην αυτογνωσία; Μια δεύτερη αφηγήτρια παρεμβάλλεται, η μητέρα. Εκείνη μαζεύει τα ξέφτια του χρόνου και μυεί τον γιο της στην τέχνη της αφήγησης. Η σχέση μεταξύ μητέρας και γιου, σχέση επώδυνη, βασανιστική, εξελίσσεται σε αρρωστημένη εξάρτηση, ενώ κυρίαρχη είναι η αμφιβολία για τη μητρική αγάπη. Εκείνη αφηγείται τις οριακές στιγμές της τοπικής Ιστορίας, αλλά κρατά καλά κρυμμένα τα οικογενειακά μυστικά, τα οποία ο αφηγητής θα αγγίξει μερικώς μόνο μετά τον θάνατό της. Σε αυτό το μυθιστόρημα ενηλικίωσης παρακολουθούμε τη μύηση του αγοριού-αφηγητή στον έρωτα, στη ζωή, στην πραγματικότητα του θανάτου. Η μνήμη του νερού, στην άκρη της θάλασσας, θα δώσει συμβολικά τη λύση. Η ποιητική όσο και λιτή, η σπάνια ελληνική γλώσσα του Γιώργου Παπαδάκη, μεταφέρει ατόφια τα ψυχικά σκοτάδια των ηρώων στον αναγνώστη.